piątek, 31 maja 2013

Renesans- malarstwo

 

Renesans był epoką nowości i innowacji, z łatwością da się to również zauważyć w dziedzinie malarstwa. Malarstwo renesansowe w niczym nie przypominało malarstwa średniowiecznego, przede wszystkim tematem obrazów powstałych w epoce odrodzenia były głównie sprawy świeckie, zaczęto także na większą skalę malować portrety. Co więcej właśnie w epoce odrodzenia zaczęły powstawać także autoportrety, co w średniowieczu byłoby nie do pomyślenia – ostatecznie wtedy artysta miał pozostać anonimowy. Ogólnie rzecz ujmując, malarstwo renesansowe cechowało się wielkim bogactwem kolorystycznym i dbałością twórców o drugi plan obrazu. Zaczęto zwracać uwagę na wykańczanie detali. Artyści chętnie sięgali po rozmaite symbole, najczęściej spoza typowej dla średniowiecza symboliki religijnej. Malarze renesansowi bardzo często sięgali w swej twórczości po motywy mitologiczne, nie stronili od malowania aktów. Poza tym to właśnie w renesansie zaczęto malować na płótnie, rezygnując z popularnej w średniowieczu deski. Wprowadzono także perspektywę i zaczęto korzystać ze światłocienia. Malarstwo renesansowe było w dużej mierze malarstwem eksperymentalnym - eksperymentowano z farbami olejnymi, z kolorystyką, z perspektywą. Odrodzeniowi malarze pilnie studiowali anatomię, by jak najlepiej ukazać namalowane przez siebie postacie w ruchu. Malarstwo renesansu cechowało się głęboką harmonią, artyści zwracali się ku naturze, co jest widoczne nawet na portretach – często na drugim planie możemy podziwiać wspaniale dopracowane pejzaże. Zaczęto także korzystać z techniki sfumato, czyli łagodnego przechodzenia od ciemniejszych barw do całkiem jasnych przy stworzeniu charakterystycznego „zamglenia”.

 

Obrazy ze strony: www.tryptyki.eu

Domy nad jeziorem

Domy nad jeziorem

 

więcej na: www.tryptyki.eu

więcej na: www.tryptyki.eu

 

Droga do domu

 

więcej na: www.tryptyki.eu

 

więcej na: www.tryptyki.eu

Cechy malarstwa renesansowego:

» zainteresowanie człowiekiem i otaczającym go światem
» przedstawianie scen religijnych w nowym ujęciu (zeświecczenie interpretacji)
» dążenie do pogodzenia antyku z ideologią chrześcijańską, wiary z wiedzą, intuicji z rozumem
» trójwymiarowość i perspektywa(zbieżna i powietrzna)
» realizm w przedstawianiu świata i człowieka
» gloryfikacja dłoni w portretach
» schemat włoskiego portretu (układ centralny, symetryczny, zamknięty w trójkącie równoramiennym, na tle okna lub pejzażu)
» alegorie i myślenie symboliczne (każde pojęcie abstrakcyjne ma umowny obraz wyrażający jego treść)
» różnorodna skala barw, cieni i odcieni
» wykorzystanie światła i półcieni w oddaniu nastroju obrazu
» pojawienie się tonda (okrągła kompozycja)
» techniki: mokry fresk, tempera na drewnie, olej na płótnie  

Gotyk

 

Malarstwo gotyckie pojawiło się we Włoszech pod koniec XIII w., skąd rozprzestrzeniło się na tereny całej Europy i trwało ponad 200 lat, niekiedy zazębiając się z następującym po nim nurtem renesansu. W tym okresie pojawiła się nowa forma wyrazu artystycznego – witraże. Na malarstwo gotyckie ogromny wpływ miała architektura. Dzięki strzelistym strukturom i zastosowaniu sklepienia krzyżowo żebrowego, zwłaszcza w budowlach sakralnych, również w malarstwie zaczęto stosować zabiegi mające wywołać wrażenie głębokiej perspektywy i przestrzeni obrazu.

Kolejną cechą malarstwa gotyku był realizm przedstawianych postaci i ich otoczenia. Artyści wywodzący się z tego nurtu z chirurgiczną wręcz precyzją oddawali nawet najdrobniejsze szczegóły i wyjątkowy nacisk kładli na uwydatnianie indywidualnych cech malowanych postaci. Chętnie operowano światłocieniem. Tematem wiodącym w malarstwie gotyckim były sceny sakralne, jako że w życie społeczne było w ówczesnym czasie nierozerwalnie związane z kościołem. Dzieła te pełne były symboliki i metaforycznych przesłań.

Ze względu na brak masowej komunikacji obrazy spełniały nie tylko rolę ozdobną, były też swego rodzaju nośnikiem informacji oraz jednym z elementów propagowania idei chrześcijańskich – język łaciński, powszechnie używany w kościele nie był dla wszystkich zrozumiały, natomiast obraz miał bardziej uniwersalny przekaz niezależnie od kraju. Dokumentowano obrazami wydarzenia gospodarcze, historyczne oraz zwyczajne życie domowe. Artyści poruszali również tematy pesymistyczne takie jak nękające ludność epidemie czy zepsucie moralne możnych. Wskazywali na kruchość i ulotność życia. Obrazy o tej tematyce są zwykle malowane ciemnymi barwami z kontrastowymi plamami. Wszystkie te dzieła cechował jednakże niezwykle harmonijna, lecz wyraźnie zaznaczona linia.



czwartek, 23 maja 2013

Malarstwo współczesne

 obraz olejny współczesny

obraz olejny

obrazy olejne

obrazy olejne

Sztuka najnowsza ma swój początek w połowie XX wieku. Na malarstwo współczesne oddziaływało wiele kierunków w sztuce m.in. abstrakcjonizm, konstruktywizm, surrealizm i dadaizm. Kierunki te wykształciły ściśle związane z nimi nurty. Jednak plastyka końca XX wieku stała się wyrazem określonej ideologii malarza, nie zaś czystego zamysłu estetycznego.

Po II wojnie światowej narodziły się nowe tendencje w malarstwie. Były to:

  • Informel – czyli sztuka bezkształtna wchodząca w obręb abstrakcjonizmu niegeometrycznego, która dąży do swobodnej ekspresji przez stosowanie barwnych plam bądź linii. Styl ten nie podlega żadnym regułom kompozycyjnym. Jego przedstawicielami są: Wols, Hans Hartung.
  • Ekspresjonizm abstrakcyjny, kładący nacisk na podświadomy akt twórczy. Dzieli się on na:
  1. action-painting (abstrakcyjne malarstwo gestu), polegające na tworzeniu obrazów przez kapanie farb na płótno,
  2. color field painting (malarstwo barwnych płaszczyzn), gdzie najistotniejszym elementem jest kolor. Jego przedstawiciele to m.in. Jackson Pollock, Mark Rothko i Tadeusz Kantor.
  • Malarstwo materii – środkiem wyrazu jest tu materia (np. gips, piasek, skała), którą poddaje się obróbce. Włącza się ją do obrazu na zasadzie kolażu. Do twórców tego nurtu zalicza się Jeana Fautriera i Antonio Tapiesa.
  • – należący do niegeometrycznego nurtu abstrakcjonizmu. Cechuje się ekspresją i gwałtownością tworzenia dzieł. Prace powstają zgodnie z instynktem twórcy, wbrew rozumowi. W tym stylu tworzyli: Jean-Paul Riopelle, Tadeusz Dominik.
  • Malarstwo kaligraficzne (odmiana informelu) – styl malarstwa abstrakcyjnego, w którym artyści umieszczali na swoich obrazach porozrzucane proste znaki lub poplątane linie pisma bez początku i końca. W taki sposób malowali: Cappo Grossieo, Mark Tobey.
  • Hiperrealizm – wzorem dla obrazu staje się zdjęcie, które przenosi się na płótno drogą projekcji. Inspiracją dla malarzy jest rzeczywistość. Dzieła pozbawione są wpływu osobowości malarza. Przedstawicielami tego stylu są: Chuck Close, Richard Estes.
  • Op-art (Optical Art – sztuka optyczna) – artyści malujący w tym stylu chcą za pomocą złudzeń optycznych, spowodowanych odpowiednim rozmieszczeniem linii, a także płaszczyzn barwnych zawrzeć iluzję ruchu. Takimi twórcami są: Victor Vasarely, Carlos Cruz-Diez.
  • Pop-art – jako tworzywo wykorzystuje się tu przedmioty powszechnego użytku i eksploatuje wytwory kultury masowej. Twórcami tego stylu byli: Eduardo Paolozzi i Andy Warhol.

zobacz tez tu: http://contemporaryoilpainting.wordpress.com

wtorek, 14 maja 2013

Tym razem będzie mniej poważnie. Oto cytaty o sztuce z zeszytów szkolnych:

Michał Anioł malował sobie po ścianach kaplicy Sykstyńskiej.
Przez uderzenia pędzlem malarz uzyskuje smutek na twarzy modelki.
Chopin, największy Polski kompozytor, pisał wyłącznie na fortepianie.
Matejko przedstawia Kopernika siedzącego na obrazie.
Myślenie nie opuszczało tego filozofa przez całe życie co doprowadziło go do grobu.
Barok to był tłusty okres.
Mszę żałobną “Requiem” Mozarta dokończył inny kompozytor, ponieważ Mozart umarł i nie miał już na to czasu.
Niektóre obrazy Picassa można nawet oglądać, ale nie wszystkie.
Matejko malował pod Grunwaldem.
Leonardo da Vinci przed namalowaniem portretów kroił ludzi, aby zapoznać się z budową ich ciała.
Rubens malował bez ubrania.
Witkacy popełnił samobójstwo, bo nie wiedział co robić.
Artur Grottger miał modelkę przyjaciółkę, na której się opierał.
Chełmoński namalował “Babskie lato”.
Savoldo znał się bardzo dobrze na anatomii człowieka, więc namalował młodzieńca z fujarą.
Chopin wszystko co widział przerabiał na muzykę.
Pan Tomasz w młodości uganiał się za kobietami. Interesowały go sztuki piękne.
W Krakowie wybudowano ostatnio wiele nowych zabytków.
Święty Augustyn miał żonę i dziecko, jednak w końcu ich wygnał i rozpoczął życie pobożne.
Reprodukcje obrazu namalował Gierymski.
Beethoven był głuchy, ale przynajmniej widział co komponował.
Picasso swe trójkątno-okrągłe, za przeproszeniem obrazy, malował kwadratowym pędzlem, dlatego nie zawsze mu wychodziły.
Chopin – to najprawdopodobniej największy gracz na świecie.
Matejko namalował “Kościuszkę pod Grunwaldem”
Chopin zaczynał od fortepianu, a skończył na obczyźnie.
Przy rekonstrukcji konserwatorzy usuwali to, co przyniosły wieki, bo piękno zawsze jest pod sukienką.
Romantyzm pozostawił trwałe ślady na obrazach.
Matejko namalował “Bitwę pod Grunwaldem” chociaż ani razu jej nie widział w telewizji.
Leonardo da Vinci namalował swój portret “Modna Lisa” we Florentynce.
Chopin znał się na muzyce, a szczególnie na fortepianie.
Kompozytor miał dużo pracy, ale dzieci mu przeszkadzały, więc je dalej tworzył po nocach.
Na obrazie Chełmońskiego widać chłopca jedzącego zupę i bociana.
Chopin tęsknotę za ojczyzną wylewał na fortepian.
Malarze odrodzenia na swych obrazach czcili piękno ludzi i kobiet.
Michał Anioł zdążył tylko napocząć nagrobek Juliana II.
Chopin od dawna nie żyje, ale jego muzyka nadal prześladuje wielkich pianistów.



I jeszcze kilka nie związanych ze sztuką:

Wacek wszedł na lód i zaczął pękać.
Doktor Judym, ponieważ współżył z chłopami, często znajdował się na czworakach.
Po ogłoszeniu 10 przykazań Mojżesz uznał je za nieżyciowe i rzucił w przepaść.
Małpa jest to człowiek, któremu się nie powiodło.
Kiedy ojciec wracał z koniem do domu, to chłopcy pchali mu do pyska skórki od chleba.
Grając na fortepianie koń przeleciał koło okna.
Kopernik będąc małym chłopcem już miał stosunki z ciałami niebieskimi.
Kochali się do utraty tchu, ale bez wzajemności.
Kordian był biedny, bo kiedyś chciał to nie mógł, a kiedy mógł to nie chciał.
Zbyszko opamiętał się dopiero wtedy, gdy Jagienka powiła dwojaczki.
Po śmierci swojej żony Wokulski nadal kręcił swoim interesem.
Do uprawy roli Barbara nie nadawała się, więc Bogumił sam ją uprawiał.
Pod broń powołano całą młodzież od 16 do 60 lat.
Izabela nie chciała poślubić Wokulskiego, mimo iż był to człowiek z interesem.
Całymi dniami pił po nocach.
Danusia ratując Zbyszka przed napaścią dzikiego zwierza, zabiła go.
Wokulski zakupił klacz od Krzeszowskiego, aby później prosić o jej rękę.
Barbara była wiecznym nieszczęściem Bogumiła, ale on to lubił.
Po śmierci Urszulki Kochanowski od trenu IX zaczyna powątpiewać w jej cnotę.
Był bardzo aktywny, ale najlepiej się czuł, kiedy nic nie robił.
I wtedy Jagienka wybiegła z domu i ruszyła z kopyta za Zbyszkiem.
Robak, ratując Tadeusza, strzelił do niedźwiedzia, który nie wiedział, że jest jego ojcem.
Grażyna biegła galopem na czele wojska.
Hanka, żyjąc w biedzie, rozmyślała o współżyciu z Antkiem.
Gustaw chcąc zaimponować Anieli ukazuje jej swoje wdzięki.
Z upływem lat Hrabia coraz słabiej uciskał swoje pokojówki i kucharki.
Antygona czuła miłość do brata i dlatego zakopała go mimo zakazu króla.
Justyna jest mądrzejsza od Marty nie gardzi chłopem.
Przed pójściem do wojska Baryka zakopał swój majątek wraz z żoną i synem w piwnicy.
Dulska trzymała męża w domu, aby nie stracił moralności.
Grażyna stanęła do walki z odkrytą piersią.
Kiedy Giaur się wyspowiadał, to tak mu ulżyło, że umarł.
Marysia jak wyszła ze szpitala to przyszła do zdrowia.
Lato spędzę w górach u kuzynek, z których zejdę dopiero po wakacjach.
A do kotletów była sałata, którą mamusia przyprawiła potem.
Szczęsny imponował majstrowej ostrym językiem, a Madzi twardością.
Emilia Plater była pułkownikiem o kobiecych piersiach widocznych spod munduru.
Żona Jacka umarła wcześnie, bo nie zaznała ciepłoty męża.
Kiedy komik opowiedział dowcip o gumowej bombie, widownia wybuchła śmiechem.
Jan Kochanowski, gdy był smutny, to pisał treny, a gdy miał dobry humor – fraszki.
Reymont miał ciężkie dzieciństwo – był wychowywany wśród kobiet.
Baca bardzo długo gadał turystom, że milczenie jest złotem.
I nikt nie wiedział co kryło się pod sutanną księdza Robaka.
Zenon kochał Elżbietę mimo, że był w ciąży z Justyną.
Grażyna różniła się od mężczyzny tym, że była kobietą.
Wieś była samowystarczalna: kobiety dostarczały mleka, mięsa i skór.
Kochanowski czcił piękno kobiet i ludzi.
Przez dziurę w spodniach było widać, że jest biedny.
Soplica zabił Stolnika, ale ten mu wybaczył, ponieważ Soplica zrobił to niechcący.
Nel złożyła mu piersi na głowę i usnęła.
Antek nie miał zbyt wiele narządów, tylko swój mały kozik.
Gospodyni doiła krowę i ryczała w niebogłosy.
Skawiński nie zapalił latarni, ponieważ tak go zaciekawił “PAN TADEUSZ”, że zasnął.
Wszyscy czujemy się dobrze z wyjątkiem dziadka, który umarł.
Antek ciężko pracował rękami, a Boryna językiem.
Dziewczynka podbiegła do Karuska i położyła mu pysk na kolanach.
Bydło jak wracało z pola to ryczało nieludzkim głosem.
Mąż był bardzo zdenerwowany, gdy ujrzał zwłoki żony leżące przy swoich.
Chłop powoli bronował, a kamienie wchodziły mu w zęby.
Goethe pisał Fausta przez całe życie, a nawet dłużej.
Poeta przez długie lata gładził swój język.
Wolski przyłożył ucho do ziemi i usłyszał tupot niedźwiedzich kopyt.
Działalność polityczna ks. Robaka polegała na tym, że często odwiedzał karczmy.
Koryto należy umyć po zjedzeniu świń.
Joasia uczyła dzieci na czworakach.
Kangur ma łeb do góry, dwie krótkie przednie kończyny, dwie tylne długie. W worku ma brzuch na małego i długi ogon.
Baryka zakopał precjoza wraz z żoną i synkiem.
Cesarz Klaudiusz był nieśmiały, wiec nie odważył się zabić swojej żony.
W trumnie leżał nieboszczyk i ciężko dyszał.
Dosyć szybko można się zorientować, że Izabela nie nadaje się do interesu, który ma Wokulski.
Na łące leżała Zosia, a przez jej środek płynął strumyk.
Boryna obudził się martwy.
Najczęściej spotykanym ssakiem górskim jest góral.
Miał tak wielkie szczęście w miłości, że został kawalerem.
W Australii człowiek współżyje z Aborygenami.
Królowa Kinga została świętą, bo Bolesław był wstydliwy.
Pan Jan po stracie majątku zabrał się do żony.
Słowacki na swoim pogrzebie widział tylko garstkę najbliższych przyjaciół.
Zagłoba zakończył swoje życie śmiercią.
Górnik pogłaskał konia po głowie i cicho zarżał.
Judym zakochał się w Joasi, bo się nudził po pracy.
Boleslaw Prus nie spal kilka nocy i potem urodziła się “Lalka”.
Wojski był najlepszym rogaczem w okolicy.
Wacław kochał Klarę przez dziurę w płocie.
W czasie totalnej mobilizacji wcielono do wojska nawet dzieci w podeszłym wieku.



niedziela, 12 maja 2013
CZERWIEŃ to barwa władzy – jest to kolor królewski i biskupi. Czerwień jest kolorem ziemskim, oznacza krew, ogień, wojnę i rządzę. Jest także kolorem namiętności płodności oraz odwagi. Czerwień połączona z czernią jest symbolem egoizmu, gwałtu i zdrady. Jasnoczerwony oznacza miłosierdzie, zaś kolor krwi jest symbolem męczeństwa i Chrystusa.
Dobra strona czerwieni to ta kojarzona z miłością (czerwona róża) i pasją (płomień). Domeny czerwieni to siły witalne, życie i piękno. Z ogromnej ilości symbolizowanych przez nią cech, do najważniejszych należą: ekstrawertyzm, odwaga, antydepresyjność, asertywność, determinacja, przyjazność, ciepło i wrażliwość. Jej "zła" strona to symbol złości i krwi, jako rewolucji. Kolor czerwony użyty w odpowiednim kontekście może kojarzyć się z powstaniem, rewolucją, śmiercią, walką.
BŁĘKIT to kolor transcendentny.
Kojarzy się z otwartą przestrzenią, wodą, morzem, niebem. W starożytnej Grecji i Rzymie był symbolem najwyższych Bóstw - Zeusa i Jupitera. Dla chrześcijan jest to również kolor Matki Bożej. Kolor niebieski był początkowo symbolem wierności, np. rycerze na cześć ukochanej kobiety przywdziewali niebieskie stroje. Z czasem stał się symbolem niewiernych i oszukanych. Zawieszony przed domem niebieski fartuch oznacza zaproszenie chętnych do ożenku.
Niebieski jest kolorem pełnym symboliki. Niektóre z nich to: uduchowienie, pokój, higiena, spokój, woda, świeżość i chłód, lecz również dynamizm, kreatywność i inspiracja. Niebieski to także kolor przyjaźni: podarowanie niebieskiego kwiatu symbolizuje duże znaczenie przyjaźni dla obdarowującego. Niebieski bywa też postrzegany,  jako symbol przywiązania do tradycji.
ŻÓŁTY to kolor złota oraz słońca. Oznacza najwyższe wartości i wiedzę. Niegdyś kolor żółty był barwą zamężnych kobiet i matek, miał wzbudzać do nich szacunek. Stopniowo kolor ten stał się symbolem zdrady, fałszu, bezwstydu (ladacznice), wrogości (Żydzi). Odcień cytrynowożółty symbolizuje nienawiść i zdradę. Judasz przedstawiany jest w malarstwie z żółtej szacie. Ponadto kolor ten uznano za barwę wrogości, złych zamiarów i bezwstydu.
 
BIEL jest symbolem czystości i niewinności, a także odnowy życia duchowego. Jest barwą aniołów i apostołów. W sztuce wczesnochrześcijańskiej białe były szaty apostołów, starców Apokalipsy, czasem Chrystusa, rzadko aniołów. W późniejszym średniowieczu coraz częściej zastępowano ją barwami chromatycznymi. Chrystusa przedstawiano w bieli w momencie transfiguracji.
CZERŃ  można nazwać "niezrozumianym kolorem", gdyż niemal w każdej kulturze ma inne, często odległe znaczenie.Najczęściej jednak jest barwą negatywną, jest kolorem nocy, niewiary, grzechu i śmierci, symbolem upadłych aniołów, nicości i gniewu, ale także oznaką pokory, obumarcia dla świata i ciała, ascezy. Czarny kolor oznacza również nieugiętość.Pozostałe istotne cechy symbolizowane przez czerń to: tajemniczość, seksowność, skojarzenie z władzą, dostojnością, czasem nawet zastraszaniem (sędziowie, prawnicy,...) oraz powaga. Generalnie jest kojarzona bardziej z obszarami miejskimi niż wsią.
FIOLET to kolor żałoby i zadumy. Jest barwą charakterystyczną dla okresu Adwentu, czyli okresu oczekiwania na narodziny Chrystusa. W latach 60. fiolet stał się kolorem buntu i przemian, uznawano go za niekonwencjonalny i prowokujący, zaś odcienie fioletu stały się symbolem młodości i poszukiwania wolności.
POMARAŃCZOWY- oznacza nadchodzące zmiany, kreatywność połączoną z równowagą. Jest to kolor związany z seksualnością i reprodukcją. Kwiaty o barwie pomarańczowej symbolizują entuzjazm i pożądanie.
ZIELEŃ to kolor wegetacji ziemskiej, życia i roślinności. W Biblii kolor Ogrodu Pańskiego. Jest to barwa nadziei na szczęście, zwycięstwa i kontemplacji. Zielony jest kolorem kompromisowym, symbolizuje także płodność i nieśmiertelność. Kiedyś kolor ten symbolizował rodzącą się miłość; tak ubrany mężczyzna dawał damie do zrozumienia, że jest w niej zakochany.
W średniowieczu zieleń uważano za kolor symbolizujący katastrofę i zło, była kojarzona z samym diabłem. Istniał nawet przesąd, że ubieranie się na zielono może ściągnąć złe moce i pecha. Niektóre negatywne znaczenia przetrwały w zmienionej formie do dziś – jaskrawa zieleń kojarzy się z trucizną, zaś blada, zmieszana z niewielką ilością błękitu lub szarości – z chorobą.
 
Z biegiem czasu zielony zdobywał coraz lepszą reputację i przestał się kojarzyć ze złem, stał się natomiast symbolem losu i przypadkowości – zarówno w ich dobrych, jak i złych aspektach



  • BARWA
Wrażenie wzrokowe wywołane falami świetlnymi. Wrażenie danej barwy można wywołać falą świetlną o odpowiedniej długości, jak i zmieszaniem, czyli równoczesnym działaniem, w odpowiedniej proporcji trzech barw podstawowych.



Mamy trzy kolory podstawowe poprzez mieszanie których, uzyskujemy poszczególne barwy różniące się chociażby nasyceniem czy jasnością. Barwy podstawowe, to: czerwony, żółty i niebieski. Składając ze sobą te kolory w różnych proporcjach uzyskamy poszczególne barwy proste (uzyskane poprzez rozszczepienie światła w pryzmacie) i barwy złożone (mieszanina barw prostych). Efektem zmieszania kolorów w układzie światła emitowanego (mieszanie addytywne) daje w efekcie barwę białą. Natomiast zmieszanie pigmentów (mieszanie subtraktywne) daje barwę czarną.

Podział barw
  • Barwy proste (monochromatyczne, widmowe) - barwy otrzymane z rozszczepienia światła białego.



  • Barwy złożone - barwy składające się z mieszaniny barw prostych w dowolnych proporcjach, czyli z mieszaniny fal elektromagnetycznych o różnych długościach z zakresu promieniowania widzialnego.
  • Barwy achromatyczne (barwy niekolorowe) - wszystkie barwy nie posiadające dominanty barwnej, a więc kolory: biały, czarny, oraz wszystkie stopnie szarości.



  • Barwy chromatyczne (barwy kolorowe) - wszystkie kolory, w których można wyróżnić dominantę, choćby niewielką, jakiejś barwy.
  • Barwy podstawowe – to zestaw trzech barw, których nie można uzyskać poprzez mieszanie innych (czerwona, niebieska, żółta)

Barwy pochodne– to zestaw trzech barw,uzyskanych z połączenia parami barw podstawowych (fioletowy, pomarańczowy, zielony)

Barwy czyste– to zestaw sześciu barw: trzech podstawowych i trzech pochodnych

Barwy złamane- uzyskujemy dodając do każdej z farb o barwie podstawowej i pochodnej odrobinę farby o barwie dopełniającej 

Barwy dopełniające to pary barw dopełniające się do achromatyczności. Najczęściej są przedstawiane jako barwy leżące naprzeciwko siebie w kole barw.

Barwy ciepłe– to zakres barw od purpury po żółcień, dające wrażenie ciepła i postrzegane w obrazach, jako charakterystyczne dla planów bliższych.

Barwy zimne– to zakres barw od fioletu po zieleń, dające wrażenie zimna i postrzegane jako barwy dalszego planu.

Gama barwna
To inaczej koloryt, grupa barw tworzących ogólny ton kompozycji. Stanowi ona najistotniejszy element kolorystyki obrazu. Rozróżniamy gamę zharmonizowaną (przewaga kolorów ciepłych, zimnych, neutralnych), zróżnicowaną (szeroka gama z licznymi kontrastami), z akcentem barwnym. Należy pamiętać, że podział ten jest względny, ponieważ temperatura barw w dużej mierze zależy od kolorów, które z nią sąsiadują.

Kontrast

Uwydatniona różnica, przeciwieństwo elementów obrazu. Kontrast służy do podkreślenia i zaakcentowania wybranych elementów dzieła. Może też służyć do podkreślenia nastroju pracy, na przykład niepokoju i niepewności. Zestawienia kontrastowe mogą być łagodne lub agresywne, a jest to uwarunkowane wielkością przeciwstawionych plam barwnych, sposobem wykorzystania cech barwy i systemem ich zestawiania (np. przy ich rozdzielaniu konturem - kontrast słabnie). Przy stosowaniu kontrastu tonów największą siłę działania uzyskuje się przez zestawianie barw dopełniających, mniejszą - przez zestawianie trzech barw podstawowych, jeszcze mniejszą - trzech barw pochodnych, najmniejszą - pośrednich. Przeplatanie wąskich pasków tonów kontrastowych powoduje wrażenie migotania, co często stosowane bywa w kompozycjach op-artowskich. Silnie skontrastowane barwy wzajemnie się wzmacniają, najaktywniejszą z barw jest pomarańczowa i czerwona, najbierniejszymi - zielona i purpurowa. Barwa jaśniejsza i bardziej nasycona tego samego tonu zawsze jest aktywniejsza od innych jego odcieni; stąd też niebieska wydaje się o zmierzchu aktywniejsza od czerwieni.
Wyróżniamy kontrast:
  • koloru - najsilniejszy z kontrastów - to zestawienie czystych nasyconych barw leżących dalej od siebie na kole kolorów -im dalej tym większy kontrast
  • waloru - jeden z zestawianych odcieni jest rozbielony a drugi chromatyczny
  • czystości barwy - jeden z odcieni przełamany szarością lub czernią w połączeniu z barwą chromatyczną



 Walor
Jasność barwy, natężenie światła względnie cienia, jaka zawarta jest w tonie kolorystycznym.
Walor wiąże się z poczuciem ciężaru koloru, ponieważ barwy i odcienie jasne są lekkie i ulotne, a ciemne sprawiają wrażenie ciężkości i masywności. Odpowiednie rozłożenie walorowe organizuje kompozycję kolorystyczną. W kompozycji malarskiej światło może być rozłożone równomiernie, ale może też być źródłem silnych kontrastów i wpływać na walor. Siła waloru zależy również od barwy przedmiotów w naturze.



perspektywa i głębia



  • Perspektywa

W malarstwie jest to umiejętność ukazywania trójwymiarowych przedmiotów na płaszczyźnie, z zachowaniem naturalnych stosunków przestrzennych.
Rodzaje perspektyw:

  • linearna; zbieżna (czołowa, boczna, ukośna, żabia (punkt widzenia położony nisko) i ptasia (punkt widzenia położony wysoko)- Istotą perspektywy jest rzutowanie wszystkich punktów przestrzeni na płaszczyznę lub inną powierzchnię, względem pewnego punktu zwanego środkiem perspektywy.



barwna (malarska)- wykorzystuje zjawisko optyczne, które polega na złudzeniu, że pewne kolory zdają się być bliżej lub dalej od obserwatora, choć w rzeczywistości są tak samo oddalone. Kolory zimne wydają się oddalać, a ciepłe zbliżać

powietrzna- w miarę oddalania się w kierunku horyzontu zwiększa się warstwa powietrza między obiektem a obserwującym. Wraz ze zwiększaniem się odległości tony i barwy bledną i stają się jaśniejsze, bardziej niebieskawe, a kształty przedmiotów stają się mniej wyraźne, jakby zamglone.

 

odwrócona- sposób oddania trójwymiarowych przedmiotów na płaszczyźnie, polegający na tym, że punkt zbiegu linii perspektywicznych znajduje się przed płaszczyzną obrazu olejnego, a nie, jak w perspektywie linearnej, za nią. Przedstawione obiekty rozszerzają się w miarę ich oddalenia od obserwatora. Perspektywa odwrócona stosowana jest m.in. w pisaniu ikon.

intencjonalna, hieratyczna- osoba najważniejsza na obrazie przedstawiona jest w skali większej niż otoczenie.

  • kulisowa- formy zachodzące w obrazie jedna na drugą wywołują wrażenie, że ta, która ukazana jest w całości, znajduje się bliżej patrzącego, a ta, która pokazana jest tylko częściowo - dalej.

rzędowa- prawdopodobnie najstarszym znanym człowiekowi sposobem oddawania głębi- elementy bardziej oddalone są umieszczone wyżej.

pasowa- postacie pogrupowane są w poziome rzędy (pasy), to co blisko umieszczone jest na samym dole, zaś pasy wyższe przedstawiają to co znajdowało się dalej.

 

  • topograficzna- stosowana już w starożytności przez Egipcjan. To przedstawienie krajobrazu na płaszczyźnie „z lotu ptaka” przy jednoczesnym zaznaczeniu w nim obiektów widzianych z boku (np. drzewa). Inaczej mówiąc polega na tym, że obiekty rozmieszczone planowo na płaszczyźnie obrazu w sposób przypominający mapę.



  • Plany 
Rozróżniamy plan pierwszy, drugi i pozostałe oraz tło. 
System planów:
pierwszy plan - postać bądź przedmiot znajduje się najbliżej patrzącego. Jest największa, najbardziej uwidoczniona i jako pierwsza rzuca się w oczy.
drugi plan - postać bądź przedmiot, w tle obrazu. Mimo, że nie przykuwa uwagi, tak bardzo jak pierwszy , jest również bardzo ważny.
trzeci plan- tło - jest dopełnieniem do całego obrazu.
Złote tło symbolizowało rzeczywistość ponadczasową (ikony)
Tinta – jednolite tło jasnego koloru; w technikach malarskich, jest to tło nałożone jasną farbą.
Apla – jednolite tło w technikach graficznych, służące jako podkład pod tekst lub ilustracje. W plastyce jest to jednolite tło nałożone farbą, ołówkiem, kredkami, dowolnego ciemnego koloru.

 



Farby olejne. Jak nimi malować, kilka porad i informacji dla początkujących.

Podłoże

Jak powszechnie wiadomo obrazy olejne malowane są na płótnie, czyli podobraziu malarskim. Jest to zagruntowane płótno naciągnięte na drewnianą ramkę. To najlepsze i najczęściej stosowane podłoże, można mimo to bez problemów malować na kartonie, desce drewnianej, płycie pilśniowej itd.
Podobrazie można zrobić sobie samemu, ale różnorodność dostępnych w sklepach podobrazi i ich niska cena powodują w moim przekonaniu bezsensownym samodzielne ich robienie. No chyba że jest się twórcą o specyficznych wymaganiach. W sklepach dostępne są także tzw panele malarskie, idealne do pierwszych kroków, bo tańsze. Są to płyty pilśniowe z przyklejonym doń płótnem i zagruntowane.



Media

Do malowania olejnymi przydatne są specyfiki które dodawane do farb powodują rózne efekty. Są to m.in. terpentyna, sekatywa, olej żywiczny, olej lniany, werniks. Każde z nich stosuje się w konkretnym celu jednak eksperymentowanie i łączenie ich ze sobą i z farbą może dać naprawdę ciekawe efekty w obrazie olejnym. Oczywiście nie ze wszystkich trzeba korzystać ale warto wiedzieć co jest co.

Terpentyna - mieszanina terpenów o barwie żółtej lub bezbarwna, o charakterystycznym zapachu. Źle rozpuszczalna w wodzie.
Rozpuszcza tłuszcze, parafiny, żywice i in. substancje organiczne. Otrzymuje się ją z żywicy drzew iglastych, głównie sosny, przez
destylację z parą wodną lub ekstrakcję benzyną karpiny sosnowej. Podczas malowania podstawowy składnik do rozcieńczania farb. Potrzebna także do mycia pędzli i akcesoriów warsztatowych. Dodana do farby przyśpiesza nieco jej wysychanie i powoduje zmatowienie koloru po zaschnięciu.

Olej lniany służy do zabezpieczania powierzchni malowideł i polichromowanych rzeźb, jako spoiwo i medium w malarstwie - obecnie powoli traci tutaj znaczenie na rzecz materiałów syntetycznych. Dodatek do farb, rozrzedza je, nie powoduje matowienia, wyrównuje połysk.

Sekatywa zwana też sykatywą. Jako sykatywy używa się najczęściej soli kwasów pochodzących z kalafonii z metalami o zmiennym stopniu utlenienia (ołowiu, miedzi , kobaltu, wanadu). Biorą one udział w naturalnej polimeryzacji rodnikowej, który powoduje sieciowanie oleju, czyli potocznie jego schnięcia. Powoduje szybsze wysychanie farb. Dodana nawet w niewielkiej ilości znacząco przyśpiesza schnięcie. Dodana w większej ilości powoduje także matowienie farb po wyschnięciu. Należy jednak pamiętać o tym, że poszczególne kolory mają różny czas schnięcie, także po dodaniu sekatywy.

Olejek żywiczny znany bardziej jako medium olejne żywieczne. Medium na bazie damary i oleju lnianego (2:3), zwiększa połysk farby, zmniejsza lepkość farby, powoduje równomierne wysychanie warstwy malarskiej, przyspiesza proces schnięcia.

Werniks Końcowy damarowy (matowy lub błyszczący) to szlachetny lakier stosowany do celów artystycznych (malarskich). W najprostszej postaci jest roztworem naturalnej lub syntetycznej twardej żywicy w olejku lotnym, alkoholu lub innym rozpuszczalniku. Służy do zabezpieczenia warstwy malarskiej oraz nadaniu jej większego połysku bądź jego zrównoważenia. Dodany do farby przyśpiesza jej schnięcie i powoduje zmianę gęstości (na rynku są dostępne różne werniksy, nie tylko końcowe ale także specjalne przeznaczone do dodawania do farby). Werniks schnie bardzo szybko. Przed jego nałożeniem należy jednak zwrócić uwagę, czy farba dobrze wyschła na całej powierzchni, w przeciwnym razie werniks rozpuści ją i rozmażemy sobie obraz. Werniks można nakładać zwykłym miękkim pędzlem, najlepiej dużym
Sugeruję stopniowe zakupywanie poszczególnych mediów, zaczynając od terpentyny. Warto też porozmawiać ze sprzedawcą, zwykle dobrze się orientują w zastosowaniu poszczególnych mediów, oraz znają wiele ciekawych rozwiązań.

 

Narzędzia

    Tutaj oczywiście podstawą są pędzle. Ale można także malować szpachelką malarską (nie jest prawdą że szpachelka służy wyłącznie do mieszania farb na palecie, choć oczywiście znakomicie się do tego przydaje, nawet jeśli maluje się tylko pędzlami). Nie ma także żadnych przeciwwskazań by malować np. wałkami lub czymkolwiek, co wyda nam się słuszne dla uzyskania jakiegoś efektu. Zwykle twierdzi się, że do malarstwa olejnego nadają się pędzle twarde (tzw. szczeciniaki). Mimo to można używać także pędzli miękkich. Obecnie dostępna jest cała gama pędzli naturalnych i sztucznych o różnych wielkościach i twardościach.

Proponuję eksperymentować bowiem każde z nich daje inny efekt. Ja często używam pędzli które rzekomo służą do malarstwa wodnego i są za miękkie do olejnych. Zdarza się jednak, że malujemy rozrzedzoną farbą i uzyskanie dużej precyzji szczeciniakiem jest jeśli nie niemożliwe, to na pewno trudne.

 

   Chciałbym jeszcze powiedzieć o tym, że nie należy się ograniczać poglądami, zawartymi w różnorodnych poradnikach malarskich, które sugerują, jakich konkretnie mamy użyć pędzli, o jakich rozmiarach i końcówkach i w jakiej ilości oraz jakich firm, a także jakich płócien i jakich mediów używać, określając sztywno ich zasosowanie. Otóż nie drodzy państwo- to ma być malarstwo, sztuka, eksperyment i przypadek, doświadczanie i przygoda, szukanie i znajdywanie. Bogactwo warsztatu malarskiego powinno wynikać z rodzaju malarstwa jakie uprawiamy, z doświadczenia i faktycznej potrzeby. Można bowiem namalować wspaniały obraz dwoma pędzlami na starym, wielokrotnie zamalowywanym podobraziu, kilkoma zaledwie kolorami odpowiednio zmieszanymi. Z drugiej strony nie mając pomysłu na malarstwo nawet najlepsze farby nam nie pomogą. Nie uważam się wprawdzie za mistrza malarstwa czy nawet artystę, ale co do tego nie mam wątpliwości - o jakości i rodzaju malarstwa decyduje przede wszystkim zamysł malarza, a nie jego sprzęt warsztatowy, choć ten drugi jest oczywiście potrzebny i powinien być dobrze dopasowany.


Zachęcam więc do eksperymentów. Na pewno w chwili natchnienia powstaną wspaniałe obrazy olejne :)



Krok po kroku jak przygotować płótno do malowanie: 

Pierwszym krokiem jest kupno płótna malarskiego. Najlepiej nadaje się do tego płótno lniane tzw. surówka lniana ze względu na dużą wytrzymałość rozciągania, cierność, ewentualnie płótno bawełniane, lub syntetyki które pojawiły się jakiś czas temu w sklepach plastycznych. Inne płótna nie nadaną się kompletnie, a zwłaszcza prześcieradła, modne wśród studentów ASP. Takie płótno najlepiej kupić w hurtowni lub sklepie z tkaninami, wychodzi najtaniej, w sklepach plastycznych jest drożej różnica cen sięga 10%.
 
Płótno lniane jest szare, charakteryzuje się dużą wytrzymałością na rozciągania i ściernością, wysoką absorpcja wilgoci, gdy jest wilgotne prawie w ogóle się nie rozciąga, po wyschnięciu wraca do pierwotnego rozmiaru, (gotowe blejtramy bawełniane tak nie mają). Bele z płótnem lnianym występują w wymiarach 1.5m lub 2m szerokości, przynajmmniej ja się z takimi spotkałem. Jeśli brać to co najmniej kilka metrów, tak jest ekonomicznie pod warunkiem jeśli ktoś maluje co jakiś czas. Ja zazwyczaj biorę 4m lub 5m długości, starcza mi to na rok przy moim malowaniu. Przy beli płótna o szerokości 2m i długości 4m daje to 8m2 z tego wychodzi mniej więcej 8 obrazów o wymiarach70/90. 
Płótno należy ciąć zawsze przed malowaniem obrazu pod wymiar krosna (ramy) na które naciąga się płótno, Nigdy nie tniemy płótna odrazu na kawałki, bo to bez sensu, nie wiadomo jakie będzie nasze kolejne zleceni na obraz i jego gabaryty. Małych kawałków nie pozszywamy razem.
 
Druga ważną rzeczą która jest nam niezbędna do przygotowania blejtramu do malowania to krosno. Krosno to nic innego jak drewniane listwy łączone ze sobą na luźno. Jak nie mamy krosna to mogą być zwykłe listewki zbite z sobą w określony prostokąt. Ale ma to wady. Krosno łączone na luźno po naciągnięciu można rozbić klinami w celu poprawy naciągu (naprężenia) płótna, w ramkach nie ma takiej możliwości. Druga wada zbijanych listewek to brak frezu na całej długości listwy pod katem 3-5stopni. Ma to za zadanie trzymać płótno w pewnej odległości od ramy by się nie przykleiło do listwy. Płótno opiera się na zewnętrznej krawędzi krosna.
Nie żałujmy pieniędzy i kupmy krosno, profesjonalne listewki krosna jeśli chodzi o długość występują co 5cm, w ten sposób można szybko złożyć obraz o interesujących nas gabarytach. Dla bardziej wymagających można zamówić krosna docinane co do mm. np. 132cm i 8mm ale to już pod gotowe ramki. Pól centymetra można wyregulować klinami złączki krosna są ruchome. Całe krosno składa się z czterech listewek, przy większych rozmiarach daje się piątą listwę wzmacniającą przy jeszcze większych robi się kratownice, ale to formaty powyżej 3/4m. Największe listewki krosna jakie można zamówić to 5m długości, większe nie są robione. Z tego można zbić krosno o powierzchni 25m2.
Ja osobiście zamawiam krosna przez Internet u stolarza (powód cena), biorąc różne długości listewek po 2 sztuki najbardziej standardowych rozmiarów czyli : 2 razy 120cm, 110cm, 100cm, 95cm, 90cm, 85cm, 80cm, 75cm, 70cm, 60cm, najwięcej zamawiam listwy o długości 100cm. Najczęściej rozchwytywany rozmiar. 
Gdy złożymy listwy do kupy i mamy już konkretny wymiar krosna wówczas przycinamy płótno pamiętając by zostawić naddatek na zawinięcie płótna na tylną krawędź listwy krosna. Do tego osobiście używam takera przybijając płótno do krosna zszywkami. Alternatywą mogą być pineski, ale nie są wygodne, gną się od uderzenia młotka dużo z tym zachodu. Po naciągnięciu całego płótna na krosno pozostaje wykończenie rogów, jest ono najtrudniejsze. Myślę, że każdy musi opracować sobie indywidualną technikę radzenia sobie z tym problemem, ja zawijam na dwa razy. 
Płótno naciągnięte na ramę krosna, fachowo nazywa się blejtram. Od tej chwili będę operował tym pojęciem. Blejtram musimy delikatnie rozbić klinami w celu naprężenia płótna na krośnie, robimy to z wyczuciem, by zostawić tolerancje na dalsze rozbijanie krosna w późniejszym etapie malowania, na pewno się przyda. Kliny wkładamy w rowki krosna, wchodzi 8 klinów po dwa na róg, z listwą poprzeczną 12 klinów na obraz. 
Następną czynnością jest gruntowanie blejtramu. Można stosować różne techniki i różne podkłady, ja opisze stosowany i sprawdzony prze zemnie. Przed gruntowaniem, blejtram mocze w żelatynie. Rozrabiam zwykłą żelatynę z gorąca wodą, wlewam do spryskiwacza i spryskuje blejtram z przodu i z tyłu. Po co to robię?
Żelatyna jest produktem przemiału sproszkowanych kości zwierząt podobnie jak klej kostny, służy do zalepianie dziur w płótnie, jest łatwiejsza i szybsza w użyciu niż klej kostny i około 10 razy tańsza. 
Dla porównania opiszę gruntowanie klejem kostnym: klej wsypać do zimnej wody w stosunku 1:1 wymieszać. Po godzinie kiedy klej całkowicie wchłonie wodę, należy go podgrzewać. Podgrzewanie powinno odbywać się w łaźni wodnej w temp. 70 - 80°C w czasie 15 - 30 min. KLEJU NIE WOLNO GOTOWAĆ. Zaciągać blejtram na gorąco! Jak widać dużo zachodu. A teraz, gruntowanie żelatyną: zagotować wodę , zalać żelatynę gorąca wodą, przeleć do spryskiwacza i zagruntować blejtram, cały proces wraz zgotowaniem wody trwa 5min. Drugi sposób jest prosty i szybszy. Zaletą żelatyny jest to że podczas schnięciu łagodniej ściąga płótno robiąc samo-naciąg. Klej kostny ściąga mocno płótno do tego stopnia że kiedyś połamało mi ramę krosna podczas schnięcia. Trzeba uważać z dawkowaniem kleju. 
Gdy blejtram jest już naciągnięty jak membrana bębna, wówczas bierzemy się za podkład. Ja stosuję akrylową farbę elewacyjną która jest odporna na czynniki atmosferyczne, typu: wodę, mróz słońce itp. Moją ulubiona farbą do gruntowania jest „Polonit” może być inna akrylowa farba elewacyjna. Farba ta przewyższa technologicznie większość gruntów spotykanych w sklepach plastycznych. Ten grunt zaliczył bym do gruntu chudego, można uzyskać grunt półtłusty dodając oleju lnianego. Za 112zł mamy 10L wydajność olbrzymia, starczy na 5 lat gruntowania blejtramów. 
Jeśli farba jest zbyt gęsta można ja rozcieńczyć wodą, ale żeby też nie była zbyt wodnista. Grubo położona warstwa podkładu za jakiś czas spowoduje pękanie podłoża. Gruntujemy najlepiej dwa razy. Po wyschnięciu można przetrzeć papierem ściernym w celu wyrównania farfocli i supełków. Niektórzy gruntują trzeci raz ale ja nie widzę takiej potrzeby. Przy pierwszym gruntowaniu farbą lub jakimkolwiek innym podkładem, spowoduje to nam rozmiękczenie żelatyny lub kleju kostnego w zależności czym zaprawialiśmy i minimalne rozciągnięcie płótna. Ale po wyschnięciu farby wszystko wróci do normy samo naciąg podczas schnięcia na nowo napręży płótno z większą siła. Jeśli coś pójdzie nie tak to zawsze pozostają nam kliny w krośnie które zawsze można rozbić młotkiem J.
Dobrze naciągnięty blejtram po pstryknięciu w niego palcem powinien wydawać długi niski dźwięk tak jak bęben. Ja w ten sposób sprawdzam naciąg blejtramu, pstrykając palcem i słuchając odgłosu. W sklepie o takich blejtramach można tylko pomarzyć. Jeśli ma być coś zrobione dobrze to trzeba zrobić to samemu. Przedstawiłem najbardziej ekonomiczny i praktyczny sposób przygotowania płótna do malowania obrazu olejnego, akrylowego.
sobota, 11 maja 2013

Poniżej przedstawiam przykłady obrazów olejnych z grubo nałożoną farbą olejną, przeważnie szpachlą malarską.

obraz olejny malowany szpachlą

obraz olejny

obraz olejny abstrakcja

obraz olejny

 

obraz olejny

obraz olejny

obraz olejny

 obraz olejny

 

obraz współczesny

obraz akrylowy

obraz olejny2

obraz akrylowy

obrazy olejne 2

obraz olejny+akryl

 

obraz olejny 3

obraz akrylowy

obrazy olejne 4

obraz akrylowy

obrazy olejne 5

obraz olejny

 obraz olejny 6

obraz olejny

 

Więcej obrazów na stronie:

www.tryptyki.eu

 

Dlaczego sztuka jest z reguły smutna?
Bo publicznośc, nie wie, czy w galerii wypada się smiac

Co mowi pijący piwo malarz podczas malowania abstrakcji gdy nie specjalnie mu wychodzi?
Muszę wymienić paletę

Czy dwóch artystów jest więcej wartych niż jeden?
To zależy od kuratora.

Jak nazwac studenta asp czoglajacego się po ulicy w folii aluminiowej, z żyletkami w dupie?
Prymus

Czym wyróżnia się wielki artysta od wielu srednich artystów?
Wzrostem

Co robi rzeźbiarz po pracy?
Idzie na budowę zarobić na wino.

Spotyka się dwoch malarzy: realista i abstrakcjonista i zwierzają się sobie
Realista -maluję gołe kobiety bo nie mogę ich miec
Abstrakcjonista ? też je maluję, ale zawsze zbyt wcześnie dochodzę.

Jak nazwac artystę wypijającego butelkę wina, potem wymiotującego na stół i zjadającego własne wymioty?
Klasyk

Jaka jest ulubiona potrawa artysty intermedialnego?
Cokolwiek, byle przed kamerą.

Jaki jest ulubiony artysta każdego artysty?
On sam

Czym różni się zapomniany artysta od gwiazdy świata sztuki?
Ten pierwszy ma z reguły więcej do powiedzenia, bo więcej narzeka.

Jak sprawdzić, czy na Sali są artyści?
Po zapachu

Przychodzi artysta do lekarza i lekarz mówi.
-Sprawdziliśmy pana wyniki, mam dwie wiadomości, jedna dobra, drugą złą, od której mam zacząc?
-Od złej
-Ma pan złośliwego raka wątroby, zostało panu parę tygodni życia
-O mój boże, a dobra?
-Pana kryzys twórczy się skończy

Kto jest bardziej płodny twórczo? Dwóch artystów czy jeden artysta?
Piją tyle samo, więc to nie ma znaczenia.

Przychodzi malarz do baru z blejtramami pod pachą.
- dam panu te dwa bezcenne płótna za flaszkę
- a zna pan może Sasnala?
- nie
- to spadaj żulu

Ilu artystów potrzeba do wkręcenia żarówki.
Trzech. Jeden wkręca a dwóch dyskutuje, że zrobili by to lepiej

Co jest zabawniejsze od nagiego performera z żyletką w ustach?
Nagi performer z żyletką w ustach recytujący własne wiersze

Dlaczego artyści nie mają telewizorów w domach?
Bo nie mają domów

Dlaczego artyści kręcą takie nudne, ślamazarne filmy?
Bo uważają to za wartość

Przychodzi Dorota Nieznalska do baru i mówi.
- poproszę piwo
A barman ? z kija?

Co następuje gdy na wernisażu skończy się wino?
Krępujące milczenie

Dlaczego artyści przed wernisażem wygłaszają mowy?
Żeby odwrócic uwagę od obrazów.

Jaka jest najbardziej niepożądana choroba weneryczna malarza?

Hemoroidy
Dlaczego malarze czasem palą swoje płótna?
Bo im zimno

Co robi rzeźbiarz widząc martwego kota na ulicy?
Ściąga z niego odlew

Dlaczego artyści nie jedzą mięsa?
Bo robią z niego instalacje


Co mówi artysta kiedy spóźni się na randkę?
Wybacz mój drogi ale dyskurs mi wyskoczył.



  Malarz chwali się krytykowi:
- Udało mi się namalować duży obraz olejny.
Krytyk ogląda obraz, po czym stwierdza:
- Duży to on jest, ale się nie udało.

 

Pański scenariusz nie jest zły, tylko momentami nieco zagmatwany. Trzeba go tak poprawić, aby zrozumiał go każdy idiota.
- A które miejsca są dla pana nie zrozumiale? 

 

Więcej na stronie:

www.tryptyki.blox.pl